กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 229 ทำไมไม่ไปกินอาจมเสีย
เดิมทีเสิ่นอวิ๋นเหยาไม่คิดจะสอดเรื่องชาวบ้าน แต่นางรู้ดีว่าหากเด็กสาวผู้นี้ถูกพาตัวไป ชั่วชีวิตนี้ก็คงพังทลาย
หากวันนี้ข้าเอาแต่ยืนดูอย่างเย็นชา วันหน้ายามเภทภัยมาถึงตัว จะมีผู้ใดยอมออกหน้าพูดจาเพื่อความชอบธรรมให้ข้าเล่า
โลกใบนี้ไม่สมควรเย็นชาถึงเพียงนี้
“ปล่อยนาง!”
เสิ่นอวิ๋นเหยายังคงตัดใจหันหลังเดินจากไปไม่ลง แม่นางมองเห็นนาง แววตาที่หม่นหมองหวาดกลัวพลันปรากฏประกายสว่างวาบขึ้นมาสายหนึ่ง นางมองเสิ่นอวิ๋นเหยาด้วยดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “ขอร้องท่าน ได้โปรดช่วยข้าด้วย”
“โย่ว ที่แท้ยังมีสาวงามน้อยอยู่อีกคนนี่ วันนี้ข้าดวงดีเสียจริง มีสาวงามน้อยเสนอตัวเข้ามาหาถึงที่เองเลย!” นักเลงเจ้าถิ่นเห็นรูปโฉมของเสิ่นอวิ๋นเหยาแล้วก็น้ำลายสอหยดย้อยยาวสามฉื่อ
มันปล่อยมือจากเด็กสาวผู้นั้น แล้วพุ่งตรงเข้ามาหาเสิ่นอวิ๋นเหยา
ยื่นมือหมายจะไม่ถูกธรรมเนียม
เสิ่นอวิ๋นเหยาแววตาหม่นลง “บังอาจ!”