กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 220 ฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันแสกๆ
“ท่านพี่เวิน ซูซื่อช่างไร้เยื่อใยยิ่งนัก ท่านกับนางเป็นสามีภรรยากันมาสิบกว่าปี นางบอกจะตัดก็ตัด บอกจะขับไล่พวกเราออกมาก็ขับไล่ ท่านพี่เวินเป็นขุนนางในราชสำนัก นางทำเช่นนี้ เอาหน้าตาของท่านพี่เวินไปไว้ที่ใดกันเจ้าคะ”
ฮูหยินเฉียนตัดพ้อ
สีหน้าของเวินจือหลี่ยิ่งย่ำแย่ลง “หึ นางคิดว่าตนมีเศษเงินไม่กี่ตำลึง แล้วจะซื้อศักดิ์ศรีได้หรือ นางซูหว่านก็แค่มีชาติกำเนิดพ่อค้า ต่ำต้อยที่สุด ข้ามีตำแหน่งขุนนาง หนทางขุนนางกำลังรุ่งโรจน์ ในเมื่อนางตาบอดไร้แววถึงเพียงนี้ ก็อย่าหาว่าข้าไม่นึกถึงน้ำใจเก่าก่อน ข้าไม่มีทางยอมให้นางสมปรารถนาเป็นอันขาด”
ฮูหยินเฉียนค่อย ๆ แย้มยิ้ม “ยังคงเป็นท่านพี่เวินที่มีความสามารถเจ้าค่ะ”
ยามอาหารค่ำ เวินจิ่วซูเอ่ยถึงเรื่องที่ซูซื่อหย่าสามี นางอยากกลับไปเยี่ยมท่านแม่
ทว่าเสิ่นซื่อกลับกล่าวว่า “แม่ยายคิดจะหย่าสามี เกรงว่าคงไม่ง่ายดายปานนั้น”