เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 198 ตอนพิเศษวัยมัธยม 4: ใช้งานเขาอย่างหน้าตาเฉย
ตีห้ากว่า ฟ้ายังไม่ทันสาง ตึกสไตล์ตะวันตกหลังเล็กหลายหลังในบ้านพักรวมก็เปิดไฟสว่างขึ้นแล้ว
“ฮวนฮวน ถึงเวลาแล้วลูก รีบตื่นมากินข้าวเช้าเร็ว”
ชู่ซ่งเฉียงสวมผ้ากันเปื้อนเดินขึ้นบันไดมาเคาะประตูห้องลูกสาวตรงเวลาเป๊ะ แนบหูฟังอยู่หน้าประตู จนกระทั่งได้ยินเสียงขานรับดังมาจากข้างใน ถึงได้วางใจและเดินไปปลุกภรรยาที่ห้องนอนใหญ่
เพราะเวลายังเช้าตรู่ แถมผ้าม่านก็รูดปิดสนิท ภายในห้องจึงมืดสลัว ชู่โย่วฮวนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก ถีบกระเป๋าน้ำร้อนที่เย็นชืดไปแล้วออกไปพ้นทาง ก่อนจะมุดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าใต้ผ้าห่มทั้งที่ยังงัวเงีย
ยุคสมัยนี้ยังไม่มีชุดนักเรียน เสื้อผ้าที่มีลวดลายตกแต่งหรือดูฉูดฉาดจะถูกมองว่าเป็น “เครื่องแต่งกายแปลกประหลาดของพวกนายทุน” โรงเรียนจงใจลดทอนการแต่งกายตามใจชอบ สนับสนุนให้แต่งตัวเรียบง่าย แนะนำให้นักเรียนสวมชุดทหารสีเขียว หรือเสื้อผ้าลำลองสีน้ำเงินและสีดำ
ชู่โย่วฮวนแค่อยากผ่านช่วงเวลายุกสมัยที่อ่อนไหวนี้ไปอย่างสงบสุข ย่อมทำตัวกลมกลืนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งแต่ก่อนเปิดเทอม เธอก็ให้จ้าวชุนหรงตัดชุดทหารสีเขียวที่พอดีตัวไว้ให้ชุดหนึ่ง เช้านี้จึงหยิบมาสวมใส่ทันที
แต่งตัวเสร็จ พอลืมตาตื่นเต็มที่ เธอก็เอื้อมมือไปดึงเชือกสวิตช์ไฟตรงหัวเตียง