เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 197 ตอนพิเศษวัยมัธยม 3: เสียงหัวใจเต้นดังสนั่นหวั่นไหว
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น
วินาทีถัดมา ดวงตากลมโตดุจผลองุ่นคู่นั้นก็แดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาใสเอ่อคลอเบ้า หยดน้ำตาเม็ดโตเกาะอยู่บนแพขนตายาว ทำท่าจะร่วงแหล่มิร่วงแหล่ ดูน่าสงสารจับใจ
ในจังหวะที่เขาคิดว่าเธอคงจะร้องไห้ออกมาเดี๋ยวนั้น เธอกลับเชิดคางขึ้นน้อยๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วแสร้งทำเป็นเข้าใจสถานการณ์ ยื่นบันไดให้ทั้งสองฝ่ายลงอย่างมีน้ำใจ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ ยังไงเราก็เพิ่งรู้จักกัน”
เธอฝืนยิ้มมุมปาก แต่ก็ไม่อาจปกปิดความฝืนทนเอาไว้ได้
ปลายจมูกที่ขึ้นสีระเรื่อขยับสั่นน้อยๆ ส่งผลให้โบผูกผมด้านหลังสั่นไหวตามไปด้วย ดูก็รู้ว่ากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้
พูดจบ อาจเป็นเพราะเห็นเขาเงียบไม่พูดอะไร เธอจึงรีบเสริมเสียงเบาว่า “กว่าจะเปิดเทอมก็ยังพอมีเวลา เดี๋ยวฉันลองไปถามคนอื่นดู น่าจะยังทัน…”
พูดถึงตรงนี้ คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นด้วยความกังวล หยดน้ำตาเม็ดหนึ่งร่วงเผาะลงมาโดยไร้สัญญาณเตือน กลิ้งผ่านแก้มขาวเนียนดุจหยก ก่อนจะหายลับเข้าไปในคอเสื้อ
เธอเป็นคนสวย ต่อให้ร้องไห้ก็ยังงดงามราวกับดอกสาลี่ต้องสายฝน ดูบอบบางน่าทะนุถนอม จนคนมองไม่อาจเกิดความรำคาญใจได้แม้แต่น้อย