เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ป่วย: คุณจงใจแกล้งให้ผมโกรธชัดๆ
ฤดูฝนพรำ หยดน้ำตกกระทบขอบหน้าต่างดังเปาะแปะ เสียงแผ่วเบาทำลายความเงียบสงัดในยามเที่ยง
"ไข้ลดลงแล้ว หมอสวี่จะไปงีบที่ห้องพักแพทย์สักหน่อยไหมครับ ทางนี้ผมช่วยดูให้เอง"
"ขอบคุณครับ ไม่เป็นไร"
"งั้นตามใจครับ..."
เสียงพูดคุยที่จงใจกดให้เบาลงดังแว่วเข้าหูเป็นระยะ หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ รู้สึกตัวตื่น ศีรษะยังคงหนักอึ้งมึนงง แต่ก็แจ่มใสขึ้นกว่าตอนก่อนหลับมาก
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แถมยังรูดม่านปิดไว้ แสงสว่างจึงสลัวราง ภาพตรงหน้าเธอพร่ามัวอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะค่อยๆ ปรับโฟกัสได้ เธอหันศีรษะไปตามเสียงโดยอัตโนมัติ มองเห็นแผ่นหลังสูงโปร่งคุ้นตายืนหันหลังคุยกับคนอื่นอยู่ที่ประตู
รูปร่างและน้ำเสียงที่คุ้นเคยช่วยให้หัวใจที่สับสนวุ่นวายของเธอค่อยๆ สงบลง
นี่เธออยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ