เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 พี่ชายพี่สะใภ้
พอมองเห็นผลงานชิ้นโบแดงของตัวเอง ชู่โย่วฮวนก็ไม่กล้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาหาเรื่องเขาอีก เธอกลืนน้ำลายลงคอ คิดทบทวนอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนตัดสินใจชิ่งหนี แถมยังฉวยโอกาสโยนความผิดให้เขาหน้าตาเฉย
"ป่านนี้แล้ว ทำไมคุณตื่นแล้วไม่ปลุกฉันล่ะคะ นัดกันไว้ว่าวันนี้จะไปรับพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ไม่ใช่เหรอ สายกว่านี้เดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก"
พูดจบ เธอก็รีบสวมถุงเท้าให้เรียบร้อย ผลักชายหนุ่มที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าออกอย่างลนลานแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้อง
เขาก็ไม่รั้งเธอไว้ เดินตามหลังมาเอื่อยๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม "อยากให้คุณนอนต่ออีกหน่อยน่ะ"
ได้ยินคำตอบนี้ ขนตาของชู่โย่วฮวนก็สั่นไหว มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขารอเธอจนล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ถึงได้เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกัน
สวี่ลี่หัวมีธุระต้องออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนหลิวซู่ยิงกำลังช่วยทหารรับใช้เตรียมมื้อใหญ่สำหรับวันรวมญาติตอนเที่ยง พอเห็นทั้งคู่เดินลงมา จึงยกอาหารเช้าออกมาตั้งโต๊ะ "ลำบากพวกเราแล้วนะที่ต้องวิ่งไปรับ"
"ไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ได้เจอพี่สะใภ้นานแล้ว ฉันเองก็คิดถึงพี่เขามากเหมือนกัน"
ชู่โย่วฮวนยังคงปากหวานเช่นเคย เธอคุยกับหลิวซู่ยิงอยู่สองสามประโยค รีบซดโจ๊กข้าวฟ่างเข้าไปเล็กน้อย ก่อนจะออกจากบ้านไปพร้อมกับสวี่เฉินซิน