เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 156 สัตว์ร้ายที่หิวโหยมาหลายวัน
"เสี่ยวซาน นายมาทำอะไรตรงนี้"
สุดท้ายชู่โย่วฮวนก็ปรับลมหายใจที่ร้อนผ่าวและสับสนให้เข้าที่ แสร้งทำตัวสงบนิ่งเอ่ยถามออกไป
"ผม..."
ชู่เต๋อซานยังเด็ก ถึงจะพยายามทำตัวนิ่งแค่ไหน แต่สีหน้าก็ยังดูไม่เป็นธรรมชาติ หลบสายตาไม่กล้าสบตาตรงๆ อ้ำอึ้งอยู่สองวินาทีถึงตอบออกมา
"มืดแล้วยังไม่เห็นพี่สองคนกลับมา ผมเลยออกมาตาม"
ชู่โย่วฮวนหรี่ตามอง ด้วยความที่รู้จักน้องชายดี เธอเดาออกทันทีว่าเขากำลังโกหก แต่พอนึกอะไรขึ้นได้ แววตาก็ไหววูบ ไม่คิดจะซักไซ้ต่อหน้าสวี่เฉินซิน กำลังจะเปลี่ยนเรื่องคุย ชายหนุ่มข้างกายกลับชิงถามขึ้นมาก่อน
"ทำไมไม่เดินถนนใหญ่"
น้ำเสียงของสวี่เฉินซินเรียบนิ่ง แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของน้องเขย ก่อนจะเลื่อนไปมองมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง
ปกติเวลาออกมาตามหาคน กลัวจะคลาดกันกลางทาง ก็ต้องเดินถนนใหญ่ แต่จุดที่เสี่ยวซานโผล่ออกมาเมื่อกี้ แทบไม่นับว่าเป็นทางเดินด้วยซ้ำ ยากที่จะไม่สงสัยในคำพูดของเขา