เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 คืบจะเอาศอก
ห้องนอนมืดสลัวจนแทบมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเอง ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ไม่ว่าเสียงขยับตัวเพียงนิดเดียวก็ชัดเจนขึ้นมาทันที
สวี่เฉินซินชะงักไปเพียงชั่วครู่ ฝ่ามือก็ค่อยๆ กระชับกอดให้แน่นขึ้น ลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างใจเย็น
เขาเพิ่งเดินทางมาจากข้างนอก ต่อให้ล้างหน้าล้างตัวด้วยน้ำอุ่นมาแล้ว บนตัวก็ยังมีความเย็นหลงเหลืออยู่ ความเย็นนั้นกระตุ้นจนเธอตัวงอเล็กน้อย จั๊กจี้จนอยากจะขยับหนีแต่ก็ดิ้นไม่หลุด
"ตื่นแล้วเหรอ"
ปลายจมูกของเขาคลอเคลียอยู่แถวซอกคอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิจากตัวเธอลอยเข้าจมูก ไม่ฉุนจนเกินไป แต่กลับดึงดูดใจเขาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
คำถามทั้งที่รู้อยู่แล้วเจือไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ชู่โย่วฮวนขนตาสั่นระริก ใบหน้าร้อนผ่าวอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็กลัวว่าพออ้าปากแล้วจะเผลอหลุดเสียงน่าอายแบบเมื่อครู่ออกมาอีก เธอจึงเม้มริมฝีปากแน่น แล้วใช้ศอกกระทุ้งเขาเบาๆ อีกทีเป็นการตอบรับ
ทว่าแรงคราวนี้เบากว่าตอนที่ศอกใส่เขาเมื่อกี้มาก
เขารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ได้อย่างชัดเจน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ ปลายนิ้วแกล้งทำเป็นปัดผ่านยอดอกที่ชูชันขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ