เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ไม่รู้จักยั้งคิด เกาะติดไม่ปล่อยยันค่อนคืน
การต้องนั่งรอใครสักคนในห้องแคบๆ ตามลำพัง ทำให้เวลาเดินช้าลงอย่างน่าประหลาด
ชู่โย่วฮวนก้มมองนาฬิกาข้อมือไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ จนกระทั่งได้ยินเสียงไขกุญแจเปิดประตูดังขึ้น ไม่นานร่างสูงโปร่งของสวี่เฉินซินก็ก้าวเข้ามาในห้อง
"ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะคะ"
เธอกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง บนตัวสวมเพียงชุดนอนผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อน กระดุมสองเม็ดบนไม่ได้กลัด ปล่อยให้คอเสื้อตกลงมาคลอเคลียหัวไหล่มนอย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเนียนละเอียด รวมถึงร่องรอยจ้ำแดงจางๆ ที่กระจายอยู่ประปราย
เส้นผมดำขลับสยายเคลียไหล่ไปตามจังหวะการขยับตัว ชวนให้หวนนึกถึงบทรักแสนเร่าร้อนเมื่อไม่นานมานี้
สวี่เฉินซินหิ้วของกินเดินเข้ามา สีหน้าดูเรียบเฉย ทว่าส่วนลึกในดวงตากลับเข้มขึ้นอย่างไม่อาจปิดบัง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ "หิวแล้วใช่ไหมครับ"
เขาเป็นห่วงไม่อยากทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวในห้องนาน กลัวเธอจะรอนานจนหิวโซ เลยไม่ได้สั่งอาหารที่ต้องเสียเวลาทำ แค่ให้พ่อครัวลวกบะหมี่ง่ายๆ แล้วช่วยอุ่นมันเผาที่เย็นชืดแล้วให้ร้อนขึ้นอีกนิด จากนั้นก็รีบจ้ำอ้าวกลับมาทันที
นึกไม่ถึงว่าเธอยังรอนานจนบ่นอยู่ดี
"อื้ม"