เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 สาธิตให้ดูตัวเป็นๆ
ตอนที่เดินทางออกจากหมู่บ้านเฉินเจียก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสามโมง ต่อรถอยู่หลายทอดกว่าจะกลับมาถึงหน้าสำนักพิมพ์ประจำมณฑลก็พลบค่ำพอดี
ทั้งคู่แวะกินบะหมี่ง่ายๆ ที่ร้านอาหารของรัฐก่อนแยกย้าย วังหยางผิงกลับบ้าน ส่วนชู่โย่วฮวนหอบกล้องกับต้นฉบับสัมภาษณ์กลับหอพัก ตั้งใจว่าจะเอาเข้าออฟฟิศพรุ่งนี้เช้าเพื่อจัดการงานขั้นต่อไป
พอเดินถึงห้องพัก เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ พอเห็นชู่โย่วฮวนกลับมาก็พากันรุมถามไถ่ว่าออกไปเก็บข่าววันนี้เป็นอย่างไรบ้าง
"ราบรื่นดีจ้ะ"
ชู่โย่วฮวนยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายสดใสบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ดีสุดขีด
คุยเล่นกันได้ไม่กี่คำ ชู่โย่วฮวนก็รีบลงไปชั้นล่างเพื่อโทรหาสวี่เฉินซินตามกิจวัตร พอได้ยินว่าเขายื่นใบคำร้องขอย้ายงานไปแล้ว และน่าจะได้ย้ายมาประจำที่เมืองเอกก่อนช่วงตรุษจีน ดวงตาดอกท้อก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทันที
"จริงเหรอคะ"
สัมผัสได้ถึงความดีใจจนเนื้อเต้นในน้ำเสียงของเธอ ในดวงตาของสวี่เฉินซินก็พลอยทอประกายอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มนวล "ครับ"
ถึงตอนนั้นพวกเขาจะได้เจอกันทุกวัน วันหยุดสุดสัปดาห์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไปๆ มาๆ ระหว่างสองเมืองอีก