เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 ไม่ ไม่เอาแล้ว: ยามเช้าที่เปียกชื้นและฉ่ำวาว
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องขึ้นมาตรงเวลา ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทอดลำแสงลงบนปลายเตียง สะท้อนให้เห็นส่วนโค้งนูนที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม คนที่กำลังหลับใหลพลิกตัวครั้งหนึ่ง ลวดลายเป็ดแมนดารินและมวลดอกไม้ที่ปักอยู่บนผ้านวมมงคลสีแดงสดก็พลิ้วไหวตามจังหวะ ราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาท่ามกลางแสงแดด
สวี่เฉินซินที่คุ้นเคยกับการตื่นเช้าตื่นขึ้นตรงเวลาตามนาฬิกาชีวิต ค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากห้วงนิทรา แพขนตาสั่นระริกสองครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือเพดานห้องที่คุ้นเคย เนื่องจากเพิ่งตื่นนอน สมองจึงยังมึนงงอยู่บ้าง เขาขยับตัวหมายจะลุกขึ้น ทว่ากลับรู้สึกว่าท่อนแขนหนักอึ้งจนยกไม่ขึ้นในทันที และการขยับตัวเพียงเล็กน้อยนี้ยังไปกระตุ้นสวิตช์บางอย่างเข้า กล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อยตึงเครียดต่างพากันส่งเสียงประท้วงออกมาอย่างชัดเจน จนเขาอดขมวดคิ้วไม่ได้
ในจังหวะนั้นเอง เสียงครางฮือแสนออดอ้อนก็ดังขึ้นข้างหู ราวกับไม่พอใจที่เขาขยับตัวกะทันหันจนรบกวนฝันหวาน ใบหน้าเล็กที่แนบอยู่กับซอกคอเขาถูไถไปมา จนกระทั่งหามุมที่รู้สึกสบายตัวได้อีกครั้ง ถึงค่อยเงียบเสียงลงและหลับต่ออย่างสงบ