กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉินหลินหรงพร่ำเรียกชื่อฉู่หยุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องเรียกอยู่หลายต่อหลายครั้ง
แต่เพราะเสียเลือดไปมากจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง ไม่นานเธอก็หลับตาลงแล้วผล็อยหลับไป
เธอหลับสนิทอย่างสงบ บนใบหน้ายังคงแต้มรอยยิ้มบาง ๆ
บางทีสำหรับเธอ นับจากนี้ไปผู้ชายที่ชื่อฉู่หยุนคนนี้คงเป็นของคนอื่นแล้วจริง ๆ
แม้จ้าวฉู่หยุนจะไม่เคย "เป็นของเธอ" เลยตั้งแต่แรก แต่ในใจเธอกลับคิดเช่นนั้นมาตลอด มีเพียงวินาทีที่ตัดสินใจ "ปล่อยมือ" อย่างแท้จริงเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ถึงไม่ได้เป็นของเธออีกต่อไปจริง ๆ
ฉินหลินหรงไม่ได้โง่ ที่เธอไม่ยอมตัดใจ ยึดติดไม่ยอมปล่อยมาตลอด ก็เพราะคิดว่าถ้าทำแบบนี้ จ้าวฉู่หยุนก็ยังไม่ได้จากเธอไปจริง ๆ