เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เหมือนพี่เหม่ยถิงเหรอคะ"
หวังเหวินเยี่ยนไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ห้องเลขาฯ จะมีหัวหน้าสองคนได้ยังไงกัน
แล้วตกลงใครต้องฟังใครกันแน่
บริษัทเติบโตมาถึงจุดนี้ ทุกตำแหน่งต่างก็มีคนจับจองกันหมดแล้ว ปีหน้าก็ต้องย้ายเข้าตึกสำนักงานใหม่ ไม่ใช่บริษัทห้องแถวเล็กๆ อีกต่อไป ใครบ้างจะไม่อยากหาทางไต่เต้าขึ้นที่สูง
ไม่ว่าจะในแวดวงการทำงานหรือระบบราชการ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ทั้งนั้น
หวังเหวินเยี่ยนเหลือบมองจ้าวฉู่หยุนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่แวบหนึ่งแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ อย่างน้อยประธานจ้าวก็ยังเรียกอีกฝ่ายว่าพี่เหม่ยถิง สวัสดิการและค่าตอบแทนก็ไม่ได้ลดลง
อันที่จริงไม่ใช่แค่หวังเหวินเยี่ยน พนักงานเก่าแก่ของเฮยไป๋หูอวี๋ต่างก็เทใจเข้าข้างจูเหม่ยถิงกันทั้งนั้น
รวมไปถึงหวางไข่เฟิงด้วย
หวางไข่เฟิงรู้ขอบเขตหน้าที่ของตนเองดี เขารับผิดชอบเฉพาะงานในส่วนของตัวเอง ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายฝั่งเล่อเถา และเดินตามจ้าวฉู่หยุนอย่างมั่นคงไม่วอกแวก
นอกจากเรื่องเพิ่มจำนวนชั้นของตึกสำนักงานที่เขาเคยลงคะแนนคัดค้าน นอกนั้นเขาก็ไม่เคยขัดใจจ้าวฉู่หยุนเลยสักครั้ง