เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คืนนี้เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเมากันไม่เป็นท่า
ไม่ต้องรอให้ใครมาคะยั้นคะยอ ต่างคนต่างยกซดจนเมาแอ๋กันไปเอง
ทว่า ก็อย่างที่หูไอ้กั๋วว่าไว้ พวกนักศึกษามหาวิทยาลัยหน้าบางกันทั้งนั้น
นอกจากจางอิ่งแล้ว ไม่มีเพื่อนร่วมชั้นคนไหนเข้ามาคุยกับจ้าวฉู่หยุนเรื่องงานเลยสักคนเดียว
หยางเฉินขับรถมารับ หลิวไข่มุดเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ เจ้าหมอนี่ก็ดื่มไปไม่น้อย จู่ๆ จึงเอ่ยรำพึงขึ้นมาว่า "ฉู่หยุน พอนึกถึงว่าเทอมหน้าอาจื้อก็ต้องออกจากมหา'ลัยแล้ว..."
"กูรู้สึกเหมือนชีวิตมหา'ลัยของกูจบลงฮวบฮาบเลยว่ะ"
ความรู้สึกของหลิวไข่นั้นเข้าใจได้ไม่ยาก เด็กเรียนห่วยที่ขอแค่สอบผ่านก็ร้องไชโยจะไปได้อะไรติดหัวจากรั้วมหาวิทยาลัย ในใจย่อมรู้สึกเคว้งคว้างเป็นธรรมดา
แต่คนอย่างกัวเจียเหว่ยจะไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขามีเป้าหมายที่ชัดเจน ค่อยๆ วางแผนชีวิตไปทีละก้าว
จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองเขา "พี่ไข่ ต่อให้เรียนจบ พี่ก็ยังอยู่ที่จวิ้นซาอยู่ดีนั่นแหละ"
"เฮ้อ มันไม่เหมือนกัน"