เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นพวกหนุ่มสาวหอบหิ้วกระเป๋าและถังน้ำยืนอออยู่หน้าประตู ใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้นเปี่ยมไปด้วยความหวังปนเคว้งคว้าง จ้าวฉู่หยุนก็ขมวดคิ้ว "แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ถ้าจัดการให้เร็วไม่ได้ ก็หาที่ร่ม ๆ ให้พวกเขาหลบแดดหน่อย!"
น้ำเสียงเข้มงวดเอาการ!
แถมยังโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"คุยเรื่องงานกันอยู่ดี ๆ ประธานจ้าวเป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย?"
บรรดาผู้บริหารระดับสูงของชิงเฉิงต่างพากันงุนงง แม้แต่จูเหม่ยถิงก็ยังตั้งรับไม่ทัน
"พวกคุณมองไม่เห็นกันหรือไง!?"
จ้าวฉู่หยุนชี้ไปทางหน้าประตู "ที่นี่กันดารขนาดนี้ แค่ต้มน้ำชาแก้ร้อนในไว้สักถัง แล้วพอถึงเวลากินข้าว ต่อให้สั่งให้โรงอาหารทำกับข้าวแจกพวกเขาคนละจาน มันจะเปลืองเงินสักกี่บาทกี่หยวนกันเชียว?"
น้ำเสียงระดับนี้ถือว่าดุมากแล้ว
สิ้นเสียงนั้น
ผู้จัดการอู๋ฝ่ายบุคคลก็วิ่งหน้าตั้งออกไปทันทีจนรองเท้าแทบหลุด