เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวซงวั่งหันไปมองป้าที มองจ้าวฉู่หยุนที เขาไม่ได้กลัวหลิวชุ่ยซี แต่กลัวลูกพี่ลูกน้องคนนี้จับใจ
"เด็กตัวแค่นี้ จะรีบกินข้าวไปทำไมกัน?"
จ้าวฉู่หยุนพูดจาเข้าอกเข้าใจ "เล่นเกมต่อไปเถอะ รีบผ่านด่านให้ได้ล่ะ รอพ่อแม่นายกลับมาก่อนค่อยให้พวกเขาป้อน"
"ผมรอพ่อแม่กลับมาก่อนค่อยกินครับ"
หลิวซงวั่งได้ยินก็เข้าทางทันที เขามองจ้าวฉู่หยุนด้วยความซาบซึ้ง คิดในใจว่าพี่ชายคนนี้ดีกับตัวเองเหลือเกิน
หวงลั่วจิ้งเห็นแล้วได้แต่ส่ายหน้า คนบ้านนี้โดนไอ้สารเลวนี่ปั่นหัวเล่นจนอยู่หมัดจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวเหลียนรีบร้อนคว้ากระเป๋า ก้มหน้าจ้ำอ้าวเดินออกจากร้านสปาเพื่อสุขภาพอย่างรวดเร็ว
อาจเพราะมีชนักติดหลัง เธอเลยรู้สึกว่าคนในร้านพากันมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ ตลอดเวลา
"ไม่รู้เหมือนกันว่าห้องที่นี่เก็บเสียงดีแค่ไหน"
"คงไม่ได้ยินกันหมดหรอกนะ?"