เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฉู่หยุน..."
จังหวะนั้นเอง หลิวชุ่ยซีก็เดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของจ้าวฉู่หยุน เธอเงยหน้าอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก
การมีลูกชายที่ "อารมณ์แปรปรวน" แบบนี้ ทำให้หลิวชุ่ยซีวางตัวไม่ถูกเลยจริงๆ กลัวเหลือเกินว่าคำพูดคำจาของตัวเองจะไปสะกิดต่อมโมโหของเขาเข้า
หรือต่อให้ไม่พูดอะไร แค่เผลอทำสีหน้าผิดไปนิดเดียวก็อาจทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมาได้แล้ว
ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันที่สถานีรถไฟจวิ้นซาจนถึงวันเกิดครบยี่สิบปี หลิวชุ่ยซีไม่เคยเดาใจจ้าวฉู่หยุนถูกเลยสักครั้ง ท่าทีผีเข้าผีออกของเขาทำให้เธอจนปัญญาจะรับมือ
บ่อยครั้งที่วินาทีก่อนยังอารมณ์เสีย แต่วินาทีถัดมากลับโอบไหล่หลิวชุ่ยซีได้ ครั้นพอหลิวชุ่ยซีคิดว่าจ้าวฉู่หยุนยอมยกโทษให้ตนแล้ว จ้าวฉู่หยุนกลับเย็นชาขึ้นมาอีกในวินาทีต่อมา