เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ขออนุญาตเสิร์ฟชาค่ะ"
จังหวะนั้นเหยาจิ้งเสียนยกชาเข้ามาให้แก้วหนึ่ง ลวี่อิงหรงถึงได้สติกลับมาแล้วพยักหน้ารับ "ขอบคุณค่ะ"
จ้าวฉู่หยุนโบกมือให้ทุกคนออกไป ก่อนจะหันมามองลวี่อิงหรง ตัวเขาเองก็ไม่ได้เจอกับเธอมาสิบกว่าปีแล้วเช่นกัน
ต้องยอมรับว่าลวี่อิงหรงยังคงดูดีมีเสน่ห์ไม่เบา เพียงแต่ผู้หญิงคนนี้คือคนที่จ้าวฉู่หยุนในชาติก่อนไม่อยากเจอที่สุด และเป็นคนที่เขากลัวจะบังเอิญเจอตามท้องถนนมากที่สุดด้วย
คงเพราะสมัยมัธยมปลายเวลาตามจีบสาว พอเจอพ่อแม่ของอีกฝ่าย ปฏิกิริยาแรกของใคร ๆ ก็คงเป็นการหลบหน้ากันทั้งนั้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าลวี่อิงหรงจะยอมปั้นหน้าดีด้วยหรือไม่ เพราะกฎเหล็กข้อแรกของเด็กมัธยมปลายก็คือห้ามมีความรักอยู่แล้ว
"ฉู่หยุน..."
ลวี่อิงหรงก้มมองเวลา "ได้เวลากินข้าวพอดี เราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม"
"ได้ครับ"