เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลานี้ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเล่อเถาคือบริษัทของจ้าวฉู่หยุน
ลวี่อิงหรงมองลูกสาว ก่อนจะมองตามรถบัสที่แล่นลับไปพลางถามขึ้น "ทำไมรถบริษัทเขาถึงเข้ามาวิ่งในรั้วมหาวิทยาลัยได้ล่ะ"
แม้มหาวิทยาลัยในเมืองมหาวิทยาลัยจวิ้นซาจะไม่มีรั้วรอบขอบชิด แต่ปกติแล้วรถใหญ่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาวิ่งในเขตมหาวิทยาลัย
"รถรับส่งพนักงานน่ะค่ะ"
ฉินหลินหรงก้มดูเวลา "ตอนนี้เลิกงานแล้ว คนบนรถล้วนเป็นนักศึกษาที่ไปฝึกงานที่บริษัทเขาทั้งนั้น ไม่ได้มีแค่มหา'ลัยเรานะคะ ยังมีเด็กจากมหาวิทยาลัยครูกับมหาวิทยาลัยวิศวะจงหนานที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย"
ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความ
ในปี 2003 การที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งยอมทุ่มเงินซื้อรถบัสหรูมาเป็นรถรับส่งพนักงาน แถมยังคอยรับส่งนักศึกษาฝึกงานไปกลับทุกวัน มันสื่ออะไรได้ตั้งหลายอย่าง