เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในลานบ้านหลังเล็ก เหลือเพียงพวกเขาสองคน
ชายชรามาจากชนชั้นยากจน ผ่านโลกมาทั้งชีวิต มีคนแบบไหนบ้างที่ไม่เคยพบเจอ เขาจึงกวักมือเรียกจ้าวฉู่หยุน "เข้ามาช่วยประคองฉันหน่อยสิ!"
พอเห็นจ้าวฉู่หยุนยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับ เขาก็ตีหน้าขรึม "ฉันอายุปูนนี้แล้ว ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า นายก็น่าจะเข้ามาช่วยพยุงสักหน่อยนะ"
"คุณปู่ยังแข็งแรงกระฉับกระเฉงขนาดนี้ ยังต้องให้คนพยุงอีกเหรอครับ?"
ปากพูดไปอย่างนั้น แต่จ้าวฉู่หยุนก็ยอมเดินเข้าไปช่วยประคองพอเป็นพิธี ชายชราไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วยพยุงจริง ๆ นั่นแหละ เผลอ ๆ ยังแข็งแรงพอจะไปเดินทัพทางไกลสองหมื่นห้าพันลี้ได้อีกรอบด้วยซ้ำ
ทว่ายิ่งจ้าวฉู่หยุนทำท่าไม่เต็มใจ ชายชรากลับยิ่ง "ถูกใจ" ธรรมดาของมนุษย์เราที่มักมีนิสัยชอบเอาชนะอะไรทำนองนี้
"คนที่อยากจะมาประคองฉันมีตั้งเยอะแยะ นายยังจะไม่อยากทำอีกเหรอ?"