กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แม่คะ พวกเรายังอยู่บนถนนอยู่เลย น่าจะ... น่าจะ..."
อันซีเมิ่งเหลียวซ้ายแลขวา ทั้งที่เป็นเส้นทางคุ้นตาแท้ ๆ แต่เธอกลับกะเวลาไม่ถูกเลยสักนิด
จ้าวฉู่หยุนบอกเสียงเบา "หนึ่งชั่วโมง"
"หนึ่งชั่วโมงค่ะ" อันซีเมิ่งรีบพูดตามทันควัน
"ตั้งหนึ่งชั่วโมงเลยเหรอ"
หลี่ตันผิงเริ่มร้อนรน "อันซีเมิ่ง ลูกยังรู้จักเวล่ำเวลาอยู่ไหม ดูซิว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว ญาติ ๆ ตั้งเยอะแยะกำลังรอลูกอยู่นะ"
"ลูกกับฉู่หยุนไปเถลไถลที่ไหนกัน ทำไมไม่บอกให้ฉู่หยุนรีบมา..."
ประโยคพวกนี้หลี่ตันผิงเอามือป้องโทรศัพท์ไว้แล้วพูด เธอคิดว่าต้องเป็นเพราะลูกสาวตัวเองมัวแต่ห่วงเล่นแน่ ๆ จ้าวฉู่หยุนไม่น่าจะเป็นคนไม่รู้เวล่ำเวลาแบบนั้น
"โธ่ แม่คะ อย่าเพิ่งพูดเลยค่ะ ตอนนี้หนูกำลังยุ่งมากจริง ๆ"