เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรื่องนี้ยังไม่ทันซา พวกผู้หญิงในหมู่บ้านสองสามคนก็พากันเข้ามารุมล้อมโม่ซีเนี่ยน หวังจะฝากงานให้ลูกหลานของตัวเอง
ถึงคำพูดคำจาจะฟังดูอ้อมค้อม แต่เจตนานั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ในสายตาของพวกนาง โม่ซีเนี่ยนก็คือเถ้าแก่เนี้ย แค่จะฝากงานให้สักตำแหน่งจะไปยากอะไร
ลุงใหญ่เห็นเข้าก็ขมวดคิ้ว รีบเดินเข้าไปกันพวกผู้หญิงออกไป แล้วเชิญหยางเฉินเข้าไปดื่มชาในบ้าน
ฝ่ายเหล่าโม่ก็รีบเร่งให้เฉินเหม่ยจวี๋เก็บข้าวของเตรียมตัวไปจวิ้นซา ด้วยความที่คนในชนบทนับญาติโยงไปโยงมาก็เกี่ยวดองกันหมด จะปฏิเสธใครตรงๆ ก็เสียน้ำใจ
โม่ซีเนี่ยนเรียกเหล่าโม่เข้ามาในห้องนอน ก่อนจะหยิบบัตรธนาคารออกมาใบหนึ่ง "พ่อคะ ในบัตรนี้มีเงินอยู่แปดหมื่นหยวน..."
"ของเขาเหรอ" เหล่าโม่ถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
"ค่ะ"
โม่ซีเนี่ยนพยักหน้า "ต่อไปนี้พ่อไม่ต้องตรากตรำทำงานหนักทุกวันแล้วนะคะ... แล้วก็ไม่ต้องประหยัดขนาดนั้นด้วย..."