เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนมองดอกทิวลิปนิ่งสนิท ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยเรียก "พี่ซียวี่"
"หืม?"
เสียง "หืม" นั้นแฝงโทนห้วนต่ำ หลินซียวี่รู้ดีว่าคำว่า "พี่ซียวี่" ครั้งนี้ ไม่ใช่เสียงเรียกในแบบที่เธออยากได้ยิน
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อจ้าวฉู่หยุนเอ่ยปาก "เธอชอบผมเมื่อก่อน หรือชอบผมตอนนี้ครับ"
หลินซียวี่ไม่ได้ตอบคำถามนี้ และไม่จำเป็นต้องตอบ เธอเพียงรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป
"ผมเปลี่ยนไปแล้ว"
ประโยคถัดมาเอ่ยขึ้นตามคาด จ้าวฉู่หยุนรู้ว่าหลินซียวี่เข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อ ระหว่างพวกเขาสองคนไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมากมาย
หรือกระทั่งไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด ก็รับรู้ความคิดในใจของอีกฝ่ายได้
"เธอไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก"
หลินซียวี่คล้องแขนจ้าวฉู่หยุน เอนกายแนบชิดพลางทอดสายตามองดอกทิวลิปริมหน้าต่าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ในใจฉัน เธอยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่กอดกีตาร์ร้องเพลงติงเซียงฮวาคนนั้นเสมอ"