กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฉึกฉัก ฉึกฉัก" หลังผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดรถไฟก็แล่นเข้าสู่จวิ้นซา
เสิ่นจือจือจูงมือจ้าวเฉิง หวังตงเหมยสะพายกระเป๋าใบโต ส่วนจ้าวเจี้ยนเซ่อลากกระเป๋าเดินทาง ทั้งสี่คน ผู้ใหญ่สองเด็กสอง เดินตามฝูงชนออกจากสถานีรถไฟ
เด็กทั้งสองมองทุกอย่างรอบตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ แววตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ในใจของพวกเขา พี่ชายก็คือพี่ชายนั่นแหละ
บริเวณทางออกสถานี
พอเห็นฝูงชนทยอยเดินออกมา หยางเฉินก็ชูป้ายกระดาษขึ้นสูงพลางโบกไปมาเพราะกลัวจ้าวเจี้ยนเซ่อจะมองไม่เห็น ทว่าในใจยังคงมีเรื่องคาใจ
"เลขาฯ เหยา เดี๋ยวเราควรจะเรียกพ่อของประธานจ้าวยังไงดีครับ"
"คงเรียกประธานจ้าวเหมือนกันไม่ได้หรอกมั้ง"
"แล้วทำไมท่านถึงไม่นั่งเครื่องบิน นั่งรถไฟตั้งหลายชั่วโมงทรมานจะตาย"