กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร้านอาหารเล็กๆ
หวังตงเหมยยืนขวางประตูไว้ตลอดพลางคว้าขอบประตูกระจกไว้แน่น เธอทำใจปล่อยไปไม่ได้เพราะกลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะไปแล้วไม่กลับมาอีก
ถึงจ้าวเจี้ยนเซ่อจะไม่เอาไหน ซ้ำยังติดขี้เกียจไปบ้าง แต่อย่างน้อยบ้านหลังนี้ก็ยังนับว่าอยู่กันพร้อมหน้า ชีวิตธรรมดาๆ พอกล้อมแกล้มไปได้
ยิ่งไปกว่านั้น หน้าตาของจ้าวเจี้ยนเซ่อยังจัดว่าดูดี เวลาอยู่ตามลำพังกับหวังตงเหมยก็ปากหวานเอาอกเอาใจเป็น
โดยรวมแล้ว หวังตงเหมยจึงยังค่อนข้างพอใจในตัวผู้ชายคนนี้
"พ่อจะไปไหนเหรอครับ?"
ตอนนั้นเอง เด็กชายก็เอ่ยถามขึ้นมา "พาผมไปด้วยได้ไหม?"
"ทำการบ้านของแกไป!"
จ้าวเจี้ยนเซ่อผลักหวังตงเหมยออกเบาๆ พลางปั้นหน้าดุพูดขึ้น "ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่กลับมาสักหน่อย เมื่อก่อนฉันก็เคยกลับไปนี่"