กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"**##@*##**..."
จ้าวฉู่หยุนสบถด่าในใจไม่หยุด เขาจ้องเด็กน้อยเขม็ง สลับกับกวาดตามองหาสิ่งของรอบตัวที่พอจะสะท้อนเงาตัวเองได้
จริง ๆ แล้วแค่ดูจากเค้าโครงคิ้วและตา เขาก็มองออกว่าเด็กคนนี้มีส่วนคล้ายตัวเองอยู่บ้าง และต่อให้ถอยสักหมื่นก้าว หลินซียวี่ก็ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องไร้ยางอายพรรค์นั้น
อีกอย่าง ตระกูลหลินก็ไม่มีความจำเป็นต้องเที่ยวหาพ่อให้ลูกด้วย!
แต่นี่เป็นปฏิกิริยาปกติของมนุษย์ทั่วไป
ไม่ว่าใครก็ตาม หากจู่ ๆ มีลูกชายโผล่พรวดขึ้นมา แวบแรกก็ต้องสงสัยทั้งนั้นว่าใช่ลูกแท้ ๆ ของตัวเองจริงหรือเปล่า
หลินซียวี่ แม่หลิน และป้าไช่ยืนมองจ้าวฉู่หยุนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ส่งเสียงรบกวน แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังพยายามผ่อนให้แผ่วเบาที่สุด