กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนกำหมัดแน่น ก่อนจะยื่นมือออกไปสัมผัสกับเธอเบาๆ "หลินจ้าวเฟิง?"
หลินซียวี่ยิ้มพลางพยักหน้ารับ "อืม"
จ้าวฉู่หยุนกัดฟันกรอด เค้นเสียงถามรอดไรฟัน "สนุกมากใช่ไหม!?"
"พวกเขารู้จักกันเหรอ?"
ได้ยินบทสนทนานั้น แม้เย่เหวินอิ่งจะนึกสงสัยเพียงใด แต่ก็รู้กาลเทศะพอที่จะปลีกตัวไปต้อนรับคนอื่นๆ จากสำนักงานศึกษาธิการมณฑลแทน
หลินซียวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอเพิ่งรู้ตอนนี้จริงๆ เหรอ?"
"แล้วทำไมฉันต้องรู้ด้วย!?"
ความจริงแล้ว จ้าวฉู่หยุนจงใจไม่สืบหาข่าวคราวของหลินซียวี่มาโดยตลอด เพราะต่อให้รู้แล้วจะทำอะไรได้?
เขารู้แก่ใจดีว่าตัวเองไม่อาจยอมรับหลินซียวี่ได้สนิทใจอีกต่อไป การทำแบบนั้นมีแต่จะยิ่งทำให้ทรมานเปล่าๆ
สู้ทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตนไปเลยยังดีกว่า