กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าโม่เองก็กลัวขายหน้า เขาคุมตัวลูกสาวไปโทรศัพท์ที่บ้านลุงใหญ่ โดยไม่กล้าปริปากเล่าเรื่องพรรค์นี้ให้พี่ชายแท้ ๆ ฟังด้วยซ้ำ
บ้านเหล่าโม่อุตส่าห์มีนักศึกษามหาวิทยาลัยกับเขาสักคน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็น "ตัวอะไร" แบบนี้ไปได้
แล้วมันจะไปต่างอะไรกับพวก "ผู้หญิงขายตัว" ข้างถนนกันเล่า!
"เงินหนึ่งหมื่นนั่นแกเอาไปเลย!"
เหล่าโม่ข่มใจไม่ลงไม้ลงมือ ถึงอย่างไรลูกสาวก็โตป่านนี้แล้ว เขาเคาะกล้องยาสูบ "แกก็ไปด้วย ไปให้พ้น ถือเสียว่าข้าไม่เคยมีลูกสาวอย่างแก ตระกูลโม่ไม่มีหน้าเหลือให้ขายแล้ว!"
"พ่อคะ..."
โม่ซีเนี่ยนเงยหน้าขึ้น น้ำตาเม็ดโตไหลรินอาบสองแก้ม เธอรู้ซึ้งแล้วจริง ๆ ว่าตัวเองทำผิดไป
"เหล่าโม่ แค่โทรไม่ติดเองนะ..."