กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เฮ้อ~"
พอเล่ามาถึงตรงนี้ ไอ้ตัวแสบโจวปินก็ทำท่าอึกอักเหมือนอยากพูดต่อแต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "เอาเป็นว่าชีวิตเขาลำบากมากครับ ลำบากชนิดที่พวกคุณจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ"
พอได้ยินแบบนี้ ขอบตาของอันซีเมิ่งก็เริ่มแดงเรื่อ อันฉงหมิงกับหลี่ตันผิงสบตากัน ต่างฝ่ายต่างก็เงียบงันไป
แต่โจวปินยังต้องเน้นย้ำความดีความชอบของตัวเองสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะยอมเปลืองน้ำลายพ่นไปตั้งเยอะเพื่ออะไรกัน
"บ้านผมฐานะดีกว่าเขาหน่อย ก็เลยมักจะชวนเขาไปกินข้าวที่บ้านผมบ่อย ๆ ครับ"
"เงินค่าขนมก็เอามาใช้ด้วยกัน ต่อให้เหลือเงินหยวนสุดท้าย ผมก็จะซื้อไอติมแท่งละห้าเหมาสองแท่งมาแบ่งกันกิน"
พูดจบ ในใจไอ้เวรนี่ก็ยังแอบด่า 'ไอ้หมานี่ต่างหากที่แย่งเงินของกูไป'