เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฉู่หยุน..."
หลิวชุ่ยซีไม่รู้จะพูดอะไรดี ฝั่งหนึ่งคือลูกชายที่เธอติดค้างมาตลอดยี่สิบปี อีกฝั่งคือสามีที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
พอหวงลั่วจิ้งได้สติก็แผดเสียงอย่างเดือดดาล "จ้าวฉู่หยุน นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันบ้านพี่ชายฉันนะ!"
คาดไม่ถึงว่าเหล่าหวงจะถลึงตาใส่หวงลั่วจิ้ง ส่งสายตาปรามไม่ให้พูดจาซี้ซั้ว
บอกได้แค่ว่าเหล่าหวงซื่อเกินไป ยอมคนง่ายเกินไป อีกทั้งเขายังแคร์ความรู้สึกของหลิวชุ่ยซีจริง ๆ ทั้งรักทั้งยอมตามใจภรรยาจนแทบจะประเคนชีวิตให้
แต่หลิวชุ่ยเสียทนไม่ไหวแล้ว เรื่องจะได้กินข้าวหรือไม่ได้กินไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แต่ประเด็นคือแบบนี้มันข่มเหงรังแกกันเกินไปแล้ว!
"นี่มันบ้านพี่สาวฉันย่ะ!"
หลิวชุ่ยเสียสวนกลับอย่างไม่ยอมคน
จ้าวฉู่หยุนเคี้ยวหมูรมควันจนหมดปากแล้วค่อยเงยหน้าขึ้น เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองหลิวชุ่ยเสีย แต่หันไปจ้องหวงเยวี่ยจิ้นแทน