เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวชุ่ยซีมาถึงมหาวิทยาลัยก่อน เธอยังคงนั่งรออยู่ที่ใต้หอพัก
ป้าคุมหอมองสำรวจหลิวชุ่ยซีอยู่สองสามที รู้สึกคุ้นหน้าชอบกลจึงเอ่ยถาม "เธอคือ..."
"จ้าวฉู่หยุนค่ะ"
หลิวชุ่ยซียืนขึ้นพลางเอ่ยถามอย่างสุภาพ "พี่สาว ยังจำฉันได้ไหมคะ"
ป้าคุมหอจึงนึกออก "จำได้สิ จำได้! มิน่าล่ะถึงดูคุ้นตา"
อาจเพราะการมาคราวนี้หลิวชุ่ยซีอารมณ์ผ่อนคลายขึ้นมาก เธอจึงเปิดใจคุยเล่นกับป้าคุมหออย่างเป็นกันเอง
หลิวชุ่ยซีเป็นคนสุภาพอ่อนโยน วาจานุ่มนวล ยามเอ่ยถึงลูกชาย สีหน้าแววตาก็เปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจ
ลูกสาวเรียนแย่ แต่ลูกชายเอาถ่านเชียวนะ
ทว่าภาพนี้ในสายตาของป้าคุมหอกลับชวนให้สะท้อนใจอยู่บ้าง ลำพังจ้าวฉู่หยุนกลับดึกก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ยังชอบค้างคืนข้างนอกบ่อยๆ ในสมุดบันทึกของเธอมีชื่อเด็กคนนี้ลงไว้เพียบ