เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในเวลาเดียวกันนั้น อันฉงหมิงก็ขับรถไปรับลูกสาวที่มหาวิทยาลัยตามปกติในทุกช่วงสุดสัปดาห์ สมกับเป็นคุณพ่อเห่อลูกสาวตัวจริงเสียงจริง
อันซีเมิ่งสะพายเป้ สวมชุดกระโปรงที่จ้าวฉู่หยุนซื้อให้ อันฉงหมิงไม่ได้สังเกต เขาเปิดประตูรถให้พลางยิ้มแย้ม
แต่พอกลับมาถึงบ้าน หลี่ตันผิงก็สังเกตเห็นทันที เธอเอ่ยถามขึ้นตามความเคยชิน "ซีเมิ่ง ชุดกระโปรงที่ลูกใส่อยู่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอจ๊ะ?"
"เอ๊ะ!?"
อันซีเมิ่งตกใจ เธออาศัยจังหวะก้มตัวเปลี่ยนรองเท้าตอบไปว่า "อ๋อ ซื้อตอนไปเดินเล่นกับเพื่อนน่ะค่ะ"
เธอไม่คิดว่าแม่จะมองปราดเดียวก็จำได้ ในตู้เสื้อผ้าของอันซีเมิ่งมีกระโปรงตั้งเยอะแยะ หน้าตาคล้ายๆ กันไปหมด ขนาดตัวเธอเองยังจำไม่ค่อยได้เลย
"อ๋อ"
หลี่ตันผิงกวาดสายตามองซ้ำอีกสองสามทีแล้วเดินเข้าครัวไป เพียงแต่ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ ชุดกระโปรงตัวนั้นดูท่าจะไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ
รู้จักลูกสาวดีที่สุดก็คงหนีไม่พ้นคนเป็นแม่