เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในลานบ้านหลังเล็กของตระกูลหลิน
พี่ซียวี่ยืนอุ้มท้องแก่ คงเพราะก้มตัวไม่ค่อยสะดวก จึงทำได้เพียงโน้มหน้าลงไปดมกลิ่นดอกไม้ในกระถางเล็กน้อย
พวงแก้มที่ดูอิ่มเอิบขึ้นแต้มด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขอยู่ตลอดเวลา ชวนมองรับกับดอกไม้ในกระถางจนกลายเป็นภาพอันงดงาม
แม่หลินคอยประคองดูแลอยู่ข้างกายไม่ห่าง ไม่กี่เดือนมานี้เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกว่าชีวิตเติมเต็มที่สุดเช่นกัน
ในที่สุดช่วงกลางวันในบ้านก็ไม่ได้มีกันแค่สองคนอีกต่อไป แต่กลายเป็นสามคนครึ่ง
พอว่างสองแม่ลูกก็พากันออกไปเดินช้อปปิ้ง ห้องนอนสองห้องในบ้านพักตากอากาศหลังเล็กถูกอัดแน่นไปด้วยของใช้เด็ก เสื้อผ้านี่ซื้อตุนไว้ตั้งแต่แรกเกิดยันหกขวบเลยทีเดียว
เห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ แม่หลินก็ได้แต่กลอกตา ปากก็บ่นอุบไม่หยุดหย่อน
หลินซียวี่ทำเป็นหูทวนลม ซ้ำยังยิ้มกว้างกว่าเดิม
แม่หลินประคองลูกสาวพลางเบ้ปาก "ถามจริงว่าแกหวังอะไรกันแน่?"