เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวอู่กับเสี่ยวเหลียนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหวงเยวี่ยจิ้นเช่นกัน ยามอยู่ใต้ชายคาผู้อื่นก็จำต้องยอมก้มหัว เสี่ยวเหลียนสะกิดหลิวอู่เบา ๆ พลางส่งสายตาเตือน เขาจึงได้สติกลับมา
"จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ"
เขาแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน "พี่เขยเอ็นดูพวกเราจะตาย ต้องล้อพวกเราเล่นแน่ ๆ อยู่แล้ว"
"พี่เขย พี่รอง"
เสี่ยวเหลียนหยิบแผ่นรองรองเท้าออกมาจากกระเป๋าหลายคู่พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "นี่แม่เย็บให้พวกพี่กับมือเลยนะ เสี่ยวเยว่ก็มีด้วย จริงสิ แล้วแม่หนูเสี่ยวเยว่อยู่ไหนล่ะคะ น้าสะใภ้ไม่ได้เจอตั้งนานแล้ว"
"เหอะ!"
เดิมทีหวงลั่วจิ้งคิดจะตอกกลับสักประโยค แต่พอเงยหน้าเห็นหลิวชุ่ยซีผู้เป็นพี่สะใภ้ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ สุดท้ายจึงยอมเงียบปากไป
หวงเยวี่ยจิ้นมองแผ่นรองรองเท้าแล้วใจอ่อนยวบลงอีกหน จึงเอ่ยตามมารยาท "นั่งเถอะ เดี๋ยวก็ได้เวลากินข้าวเที่ยงแล้ว"