เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนยืนตระหง่านอยู่บนหลังคารถ ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาหลายวัน เขาเงื้อท่อนเหล็กขึ้นแล้วแผดเสียงใส่คนข้างล่างอย่างบ้าคลั่ง "รถของกูเอง กูจะทุบไม่ได้หรือไงวะ!?"
ทุกคนพากันถอยกรูดไปหลายก้าวด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะเขวี้ยงท่อนเหล็กลงมา อาการของหมอนี่ดูไม่ปกติเอาเสียเลย
หวังจื้อปิงเองก็โดนสวนจนพูดไม่ออก การทุบรถตัวเองดูเหมือนจะไม่ผิดกฎมหาวิทยาลัยข้อไหน ส่วนเรื่องจะแจ้งตำรวจยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่
"โครม! โครม!" อีกสองทีติด
สภาพรถเบนซ์ตอนนี้ดูอนาถยิ่งกว่าบูอิคก์เสียอีก หลี่เต๋อจินกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จุกจนพูดไม่ออก ได้แต่สบถด่าในใจเป็นหมื่น ๆ คำ
เวลานี้เขากลายเป็นแค่ตัวประกอบเต็มขั้น และตกเป็นเป้าสายตาเวทนาปนเยาะเย้ยของทุกคน
จังหวะนั้นเอง ฉินหลินหรงก็รวบรวมความกล้าก้าวออกไป พยายามเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "จ้าวฉู่หยุน นายลงมาก่อนได้ไหม?"
"โครม!"
แต่จ้าวฉู่หยุนไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ การถูกเมินซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ฉินหลินหรงเริ่มมีน้ำโห "จ้าวฉู่หยุน นายคิดจะทำอะไรกันแน่!?"
จ้าวฉู่หยุนเองคงจะทุบจนเหนื่อย แถมง่ามมือยังเจ็บแปลบจนชาไปหมด เขาจึงทิ้งตัวลงนั่งแปะอยู่บนหลังคารถ