เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉินหลินหรงมัดผมหางม้าสูง สวมเสื้อขนเป็ดตัวยาวสีดำ สองมือยันราวกันตก โน้มตัวไปข้างหน้าทอดสายตามองแม่น้ำเซียงเจียงอันมืดมิด สายลมหนาวเหน็บพัดผ่าน ปอยผมที่หลุดลุ่ยไม่กี่เส้นปลิวไสวไปตามลม
เนื่องจากอากาศหนาวจัดซ้ำยังเป็นช่วงค่ำ แถมช่วงบ่ายยังมีฝนตกโปรยปรายลงมา ทางเดินชมวิวเลียบเขื่อนแม่น้ำเซียงเจียงจึงแทบไร้ผู้คน
นาน ๆ ทีจะมีคู่รักเดินกอดกันผ่านไป ทำให้เงาร่างตรงนี้ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างยิ่งขึ้นไปอีก
จ้าวฉู่หยุนวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง เขาไม่ได้รีบร้อนอยากเจอฉินหลินหรงขนาดนั้น เพียงแค่วิ่งแล้วตัวจะได้อุ่นขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ฉินหลินหรงก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง พอเห็นว่าจ้าวฉู่หยุนวิ่งเหยาะ ๆ มาหา ในใจก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่บ้าง
ทว่าเธอกลับแค่เหลือบมองทีเดียว แล้วหันกลับไปมองแม่น้ำเซียงเจียงต่อ