เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังจื่อซานค่อนข้างประทับใจเพื่อนร่วมห้องชายที่ชอบโดดเรียนคนนี้อยู่พอสมควร แต่ก็จำกัดอยู่แค่วันฝึกทหารคืนนั้นเท่านั้น เธอชะงักไปนิด พลางนึกในใจว่ามีผู้ชายแบบนี้ด้วยเหรอ ปกติมันต้องเป็นฝ่ายชายชวนผู้หญิงกินข้าวไม่ใช่หรือไง
แต่พอคิดดูอีกที เขาน่าจะเป็นนักเรียนยากจน ถึงท่าทางจะไม่ค่อยเหมือนเลยก็เถอะ
คิดได้แบบนี้ หวังจื่อซานจึงยิ้มหวานตอบ "ได้สิ"
"ขอบคุณนะจื่อซาน ผมบอกแล้วไงว่าคนสวยใจดีทุกคน"
จ้าวฉู่หยุนเยินยออย่างเลี่ยน ๆ ซ้ำร้ายไอ้หมอนี่ยังเรียก "จื่อซาน" หน้าตาเฉย ทำเอาทั้งหวังจื่อซานและพวกหลิวไข่ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
"หน้าด้านเกินไปแล้ว!"
ตอนนี้พวกเหอเลี่ยงแทบอยากให้ตัวเองเป็นนักเรียนยากจนบ้าง จะได้ใช้เป็นข้ออ้าง "อย่างชอบธรรม" ให้เพื่อนหวังจื่อซานเลี้ยงข้าว
แต่หวังจื่อซานก็ใจกว้างมากจริง ๆ เธอยังเอ่ยปากชวนเพื่อนผู้ชายร่วมห้องอีกสองสามคนด้วย ทว่าพวกป๊อดหน้าบางเหล่านั้นต่างพากันปฏิเสธเป็นพัลวัน