เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวชุ่ยซีเหลือบมองลูกสาว แล้วหันไปมองหวงเยวี่ยจิ้น พอเห็นเขาไม่ได้ว่าอะไรจึงยื่นโทรศัพท์มือถือให้ "ป่านนี้แล้วจะโทรหาพี่แกทำไม?"
หวงเยว่ซูไม่ตอบ รับโทรศัพท์มาก็กดโทรหาจ้าวฉู่หยุนทันที แต่เสียงสัญญาณดังอยู่นานก็ยังไม่มีคนรับสาย
"ฮึ เขาไม่ยอมรับสายหนูอีกแล้ว!"
หวงเยว่ซูกดโทรซ้ำไปอีกสองสายติดก็ยังไม่มีคนรับ จนชักเริ่มโมโหขึ้นมา
เวลานี้จ้าวฉู่หยุนกำลังเล่นเคาน์เตอร์สไตรก์กับพวกหลิวไข่อยู่ที่ร้านเน็ต เขาสวมหูฟังเล่นอย่างเมามันจึงไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย หลิวชุ่ยซียังช่วยแก้ตัวแทน "พี่แกอาจจะกำลังอ่านหนังสืออยู่ก็ได้"
"เด็กมหา'ลัยที่ไหนเขาเรียนตอนค่ำกันล่ะคะ? เขาไม่อยากรับสายเองต่างหาก"
หวงเยว่ซูทำหน้าง้ำหน้างอ พลางกดโทรออกไม่หยุด คงเพราะเริ่มหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน เธอเลยเปิดลำโพงแล้ววางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะ ปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น
"เก่งจริงก็ปิดเครื่องหนีไปเลยสิ"
เมื่อเห็นยัยตัวเล็กกำลังประลองความอดทนกับพี่ชาย หวงลั่วจิ้งก็มองดูอย่างนึกขำ นับตั้งแต่วันที่ไปเดินห้างด้วยกันวันนั้น ความรู้สึกที่เธอมีต่อจ้าวฉู่หยุนก็ดีขึ้นมาก