เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สภาพของจ้าวฉู่หยุนตอนนี้ ด้านหน้ามีฉินหลินหรงเอามือดันอกไว้ ส่วนข้างหลังก็มีคนคอยรั้งชายเสื้อ โดยมีอันซีเมิ่งดึงอยู่ทางขวา และหลิวซินดึงอยู่ทางซ้าย
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร พวกเธอก็ไม่อยากเห็นจ้าวฉู่หยุนกับหลี่เจ๋อโย่วลงไม้ลงมือกันทั้งนั้น
"ในเมื่อเธอเลือกนายแล้ว นายก็ดูแลเธอให้ดี อย่าให้เธอต้องมายืนบังหน้านายอีก"
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉินหลินหรงออกมายืนขวางหน้าหลี่เจ๋อโย่ว ที่จริงจ้าวฉู่หยุนไม่ได้คิดจะประชดประชัน แต่หลี่เจ๋อโย่วกลับฟังแล้วแสลงหูเป็นบ้า
"เธอหลบไป!"
หลี่เจ๋อโย่วพยายามดันฉินหลินหรงให้พ้นทาง แต่เธอยังปักหลักไม่ยอมถอย เพราะรู้ดีว่าถ้าตัวเองหลบไป ทั้งคู่ได้เปิดฉากวางมวยกันแน่
แถมหลี่เจ๋อโย่วคงเป็นฝ่ายโดนอัดจนแทบไม่มีปัญญาตอบโต้เสียด้วยซ้ำ
"ทางที่นายเดินคือถนนสายกว้างที่สว่างไสวไปด้วยแสงแดด"
จ้าวฉู่หยุนยืนดูละครฉากนี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "แต่ฉันไม่ใช่ ทางที่ฉันเดินคือตรอกซอกซอยที่ทั้งมืดทั้งชื้นแฉะ เดิมทีพวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว แต่นายกลับดันทุรังจะบุกเข้ามาในตรอกของฉัน รับรองเลยว่าจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก"
"ถ้ามีคราวหน้า ต่อให้เธอมายืนขวางหน้าเขาก็ไม่มีประโยชน์"