เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนเดินกลับหอพักด้วยความหงุดหงิด พอเห็นไอ้งั่งสองสามคนนั้นหลับกันหมดแล้ว เขาจึงย่องเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเย็นเงียบๆ กองไฟที่ลุกโชนตรงท้องน้อยถึงค่อยๆ มอดลงบ้าง
เช้าวันต่อมา แต่ละคนต่างเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ พลางสาวเท้าจ้ำอ้าวไปห้องเรียน หลิวไข่เอ่ยถามเสียงอู้อี้ "ฉู่หยุน ทุกวันนี้มัวไปทำอะไรมาวะ"
รูมเมตคนนี้เพิ่งเปิดเทอมก็โดดเรียนเป็นว่าเล่น จนหลิวไข่รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนท้องถิ่นเก๊ไปเสียแล้ว เด็กต่างถิ่นที่เพิ่งมาแท้ๆ ทำไมถึงใจกล้าบ้าบิ่นกว่าเขาอีก ไม่กลัวโดนไล่ออกหรือไง
จ้าวฉู่หยุนหัวเราะหึๆ "ไปดูสาวสวยที่วิทยาลัยศิลปะมาน่ะสิ"
"เชี่ย~"
ไม่มีใครเชื่อคำพูดนี้สักคน ใครมันจะแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อถ่อไปดูสาวที่วิทยาลัยศิลปะ แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าจ้าวฉู่หยุนไม่อยากบอกความจริง
พอมาถึงห้องเรียน นอกจากกัวเจียเหว่ยที่เดินไปนั่งแถวหน้าแล้ว คนอื่นๆ ต่างพากันเดินไปนั่งแถวหลังอย่างรู้หน้าที่
ระหว่างเด็กเรียนหัวกะทิกับเด็กหลังห้องมักจะแบ่งเส้นกันชัดเจนเสมอ