เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลับมาถึงหอพักก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว จ้าวฉู่หยุนพบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
"ดึกป่านนี้แล้วพวกเวรนี่ไปไหนกันหมดวะ"
ไม่อยากอุดอู้อยู่คนเดียวในห้อง เขาจึงหยิบกีตาร์ แวะซื้อเบียร์จากร้านชำมาสองสามกระป๋อง แล้วเดินตรงไปยังริมแม่น้ำเซียงเจียง
บนสันเขื่อนริมแม่น้ำเซียงเจียงคนเยอะมาก ทั้งนักศึกษาจากละแวกมหาวิทยาลัยและชาวบ้านแถวนั้นต่างชอบมาเดินเล่นรับลมกันที่นี่
ยิ่งเป็นช่วงฤดูร้อน คนก็ยิ่งพลุกพล่านจนแทบไม่ต่างจากตลาดสด
ต่อให้ล่วงเลยเข้าเที่ยงคืน ก็ยังมีคู่รักบางคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนทางลาดของคันเขื่อน ซึ่งแต่ละคู่ต่างมีข้อตกลงที่รู้กันเองโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
คือจะเว้นระยะห่างกันสิบถึงยี่สิบเมตร ต่างคนต่างอยู่ไม่รบกวนกัน
"เชี่ย พวกมึงไม่รู้จักไปเปิดห้องกันวะ"
จ้าวฉู่หยุนแกล้งกระแอมไอเสียงดังลั่น ทำเอาฝ่ายหญิงตกใจรีบนั่งตัวตรง แถมยังดึงชายเสื้อลงตามสัญชาตญาณ