เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเดินออกมาจากห้างผิงเหอถัง จ้าวฉู่หยุนก้มดูเวลาก็เห็นว่าเป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว เขาจึงต่อสายหาหวงลั่วจิ้งอีกครั้ง
ร้านเสริมสวยของหวงลั่วจิ้งตั้งอยู่ในตรอกเล็กๆ ใกล้กับถนนคนเดิน ยุคนี้คนทำธุรกิจสายนี้ยังมีไม่มาก กิจการของเธอคงไปได้สวยทีเดียว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเงินซื้อรถเก๋งขับ
ทันทีที่ปลายสายกดรับ จ้าวฉู่หยุนก็พูดอย่างไม่เกรงใจทันที "คุณอยู่ที่ไหน เลี้ยงข้าวผมหน่อย"
หวงลั่วจิ้งแปลกใจนิดหน่อยที่ได้รับสาย คิดในใจว่าฉันก็ไม่ใช่อาแท้ๆ ของแกสักหน่อย ทำไมต้องเลี้ยงข้าวแกด้วย!
"ฉันทำงานอยู่น่ะสิ"
หวงลั่วจิ้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น
"ผมอยู่แถวถนนคนเดินนี่เอง เร็วๆ หน่อย หิวข้าวแล้ว!"
จ้าวฉู่หยุนเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงแกมบังคับ "ถ้าคุณไม่มา ผมจะบุกไปที่ร้านแล้วนะ"
พอได้ยินคำขู่ในน้ำเสียงของจ้าวฉู่หยุน หวงลั่วจิ้งก็สูดหายใจเข้าลึก ได้แต่จำใจตอบตกลง มีหลานชายแบบนี้ทำเอาเธอเหนื่อยใจจนพูดไม่ออกจริงๆ