เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บริเวณด้านหนึ่งของอาคารเรียนรวม มีนักศึกษาสาวสี่คนยืนรออยู่ หลี่ฮุ่ยก้มดูเวลาก่อนเอ่ยขึ้นว่า "พวกเขาน่าจะประชุมห้องเสร็จกันแล้วมั้ง นี่ก็สามทุ่มกว่าแล้วนะ"
พวกเธอมายืนรอเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว อันซีเมิ่งจึงกระซิบเตือนอีกรอบ "หลินหรง เดี๋ยวเธอพูดจาระวังๆ หน่อยนะ ขนาดกับแม่ตัวเองเขายังดุใส่ขนาดนั้นเลย"
หลิวซินที่คอยมองคนที่เดินออกจากอาคารเรียนอยู่ตลอด จู่ๆ ก็ชี้ไปที่นักศึกษาชายร่างสูงคนหนึ่งแล้วพูดขึ้น "หลินหรง เธอว่าคนนั้นใช่จ้าวฉู่หยุนไหม"
จ้าวฉู่หยุนกำลังคุยกับหวังจื่อซานอย่างออกรสจนไม่ได้สังเกตเห็นพวกเธอ ฉินหลินหรงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหา "จ้าวฉู่หยุน ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนายหน่อย"
กลุ่มของหลิวไข่กับหวังจื่อซานเห็นสาวสวยในชุดกระโปรงสีแอปริคอตเดินเข้ามาดักหน้าจ้าวฉู่หยุน แถมยังพูดจาชวนคิด ก็พากันเข้าใจผิด คิดว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่กันแน่ๆ
แต่ละคนพากันขยิบตาให้กันอย่างรู้กัน พลางส่งเสียงหัวเราะแซวอย่างมีเลศนัย
ในแง่นี้ เด็กมหาวิทยาลัยกับเด็กมัธยมปลายแทบไม่ต่างกันเลย ต่างก็ชอบเรื่องซุบซิบชวนจิ้นแบบนี้เหมือนๆ กัน
"ไปสิ"
จ้าวฉู่หยุนพยักพเยิดให้ฉินหลินหรงเดินนำไป เขารู้อยู่แล้วว่าเธอมาหาเขาเพราะเรื่องอะไร