เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอมาถึงสถานีรถไฟ จ้าวฉู่หยุนก็ได้รับสายจากโจวเซี่ยอวี้กับโจวปิน ทั้งคู่คิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามาจวิ้นซา จึงตั้งใจจะมารับที่สถานีรถไฟให้ได้
จ้าวฉู่หยุนได้แต่เล่าเรื่องของหลิวชุ่ยซีให้ฟังคร่าว ๆ แล้วบอกว่าไม่ต้องมารับ ขืนบอกไปตรง ๆ ว่า "ฉันเกิดใหม่ย้อนเวลามา เมืองจวิ้นซานี่ฉันคุ้นเคยยิ่งกว่าพวกแกเสียอีก" ก็ใช่เรื่อง
ใครจะไปคิดว่าพอโจวเซี่ยอวี้ได้ยินเข้ากลับยิ่งตื่นเต้น โวยวายลั่นโทรศัพท์ "ไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องไปให้ได้ ฉันยังไม่เคยเจอน้าเลยนะ ได้ยินมาว่าสวยมากด้วย"
โจวปินเองก็นึกอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง แต่เรื่องพรรค์นี้ผู้ชายยังพอเก็บอาการได้ดีกว่าผู้หญิง ถึงอย่างนั้นเขาก็บอกว่าวันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องมาให้ได้
ในเมื่อจนปัญญา ทั้งสามคนจึงนัดเจอกันที่จัตุรัสตงฟางหงแทน
มหาวิทยาลัยหูต้าเป็นมหาวิทยาลัยเปิดที่ไม่มีทั้งประตูรั้วและกำแพง การจะนัดเจอกันหน้าประตูมหาวิทยาลัยจึงเป็นไปไม่ได้ จุดนัดพบนี้โจวเซี่ยอวี้เลยเป็นคนเลือกเอง
เมื่อเคยชินกับความสะดวกสบายของรถไฟความเร็วสูง การต้องมานั่งรถไฟขบวนเขียวแบบนี้จึงไม่ต่างอะไรจากการถูกทรมาน
นอกจากเรื่องความเร็วแล้ว สิ่งที่ทนได้ยากที่สุดก็คือสารพัดกลิ่นภายในตู้โดยสาร โดยเฉพาะกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป