เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนกินมื้อเช้าเสร็จก็ยกกระบอกน้ำชาขึ้นมาซดอึกใหญ่ ในใจบ่นอุบว่ากูอุตส่าห์ใช้ชีวิตมาจนอายุสามสิบกว่า โบราณว่าคนเราอยู่ถึงเจ็ดสิบก็นับว่าหาได้ยาก ต่อให้อยู่ได้ถึงขนาดนั้นจริงนี่ก็ปาเข้าไปครึ่งชีวิตแล้ว จะถีบส่งกูกลับมาเกิดใหม่อีกรอบทำซากอะไรวะ?
หรือเป็นเพราะตอนอยู่หัวเดียวกระเทียมลีบในต่างแดน เคยแวบคิดอยากกลับประเทศแต่กลับไม่ได้ สวรรค์ถึงได้ส่งเขากลับมาเริ่มชีวิตใหม่ให้มันดีๆ?
แต่ตอนนั้นกูก็อยู่ดีมีสุขดีนี่หว่า ไม่ได้อยากกลับประเทศจริงจังเสียหน่อย
ก็แค่นึกถึงเป็นบางอารมณ์ แค่นึกถึงเล่นๆ ก็ไม่ได้เหรอวะ ไม่คิดจะฟังเหตุผลกันบ้างเลยหรือไง?
ชาติก่อนจ้าวฉู่หยุนเรียนมหาวิทยาลัยที่จวิ้นซา พอเรียนจบก็ปักหลักอยู่ที่นั่นมาตลอด จนกระทั่งลงขันทำธุรกิจกับเพื่อนแล้วเจ๊งไม่เป็นท่า ถึงได้ระหกระเหินตามคนอื่นไปอยู่ประเทศเล็กๆ ทางใต้