กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 258 จงใจเข้าหา
เฉียนชิวเสวี่ยคิดว่าสิ่งที่สวี่เวยหลานพูดนั้นถูกต้อง จึงไม่ตามใจเขา และพูดอย่างจริงจัง “ย่าอุ้มผิงผิง อันอันเป็นเด็กดีนะ”
เสี่ยวอันอันไม่ยอม เอามือน้อย ๆ ตีเบาะรองคลานนุ่ม ๆ ร้องครวญครางออกมาทีละเสียง ราวกับร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ไม่มีน้ำตาหยดลงมาสักแหมะ
ช่างเป็นเจ้าหนูนักแสดงตัวน้อยเข้าสิงจริง ๆ อายุแค่นี้ ทำไมมารยาถึงได้เยอะขนาดนี้
สวี่เวยหลานจึงมองดูเสี่ยวอันอันอาละวาดบนเบาะรองคลานด้วยสายตาเย็นชา
เสี่ยวผิงผิงในอ้อมกอดของเฉียนชิวเสวี่ยมองเสี่ยวอันอันร้องไห้ ใบหน้าน้อย ๆ ก็ขมวดเข้าหากัน ราวกับพวกเขามีใจสื่อถึงกัน
เขารีบดิ้นจะลงจากอ้อมกอดของเฉียนชิวเสวี่ยทันที
เฉียนชิวเสวี่ยไม่เข้าใจเหตุผล จึงวางเสี่ยวผิงผิงลงบนเบาะรองคลาน
เสี่ยวผิงผิงคลานไปตรงหน้าเสี่ยวอันอันทันที แล้วกอดเสี่ยวอันอันไว้
ผลคือเสี่ยวอันอันรีบคลานไปตรงหน้าเฉียนชิวเสวี่ย ขอให้อุ้ม