กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 หนี
ตอนที่สวี่นั่วมาถึง ฉู่เย่ก็เหลือเพียงลมหายใจรวยริน แม้จะพยายามฝืนประคองสติไว้ แต่ม่านตากลับเริ่มพร่าเลือน ใบหน้าขาวซีดจนแทบโปร่งแสง ผิวหนังส่วนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าไม่มีสีเลือดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
ส่วนตาข่ายสายฟ้าที่สร้างขึ้นจากพลังพิเศษนั้น สลายหายไปนานแล้ว
ทันทีที่สวี่นั่วกระโดดลงจากหลังของซูจวิ้น เธอก็แทบจะถลาเข้าไปหาฉู่เย่ในทันที
ช่วงหลังมานี้เวลาเธอรักษาคนอื่น เธอไม่ค่อยได้เรียกต้นอ่อนสามใบออกมาใช้นานแล้ว แต่ในวินาทีนี้ เธอวางต้นอ่อนสามใบลงบนตัวของฉู่เย่ทั้งต้น ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปจับแขนของเขาไว้
บาดเจ็บแค่ไหนเธอก็รักษาได้ ไม่ว่าจะเป็นแผลฉกรรจ์เพียงใดก็ตาม
แต่ถ้าคนตายไปแล้ว...