กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 628 ใบไม้ร่วงกลางสายลม ทยอยร่วงหล่น
<divclass="tt-title">
“ท่านปู่เฟิงกับท่านปู่เมิ่ง...”
เสียงที่ดังข้างหูราวกับสิ่วคมกริบ ทิ่มแทงลงกลางใจลู่หลี
ลู่หลีหยุดเดินกะทันหัน
นักท่องเที่ยวและคณะทัวร์เดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย แต่เขากลับราวกับหลุดเข้าไปอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่รู้จัก แววตาว่างเปล่าและสับสน
ความโศกเศร้าที่ไม่มีวันสิ้นสุดปกคลุมทั้งร่างกายและจิตใจ
“คุณ...”
กระทั่งอันหย่าดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ
ลู่หลีจึงค่อย ๆ เดินต่อไปอย่างคนไร้วิญญาณ