กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 593 การแข่งขันศิลปะการต่อสู้โลกตามกำหนด แต่ถูกวิพากษ์วิจารณ์
“……ไทเก๊ก……”
ลู่หลีนั่งพึมพำอยู่บนก้อนหินใหญ่หน้าวิหารเพียงลำพัง
ปลายนิ้วลูบลายธรรมชาติบนหยกดำ
บนนั้นมีตัวอักษร ‘อู่’ ซึ่งเป็นทั้งอู่ในบู๊ตึ๊งและอู่ในเจินอู่
เพียงแต่ลู่หลีไม่ทันสังเกตว่า หยกดำในมือเขามีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก มากกว่าตอนอยู่ในมือจางเฉวียนอี
“แม้แต่เตียซำฮงก็ใช้เวลาร้อยปียังหยั่งรู้ความลึกลับของมันได้ไม่หมดเลยนะ……”
ลู่หลีทำหน้าเหมือนกินมะระทั้งลูก
ไทเก๊กในหนังสือไม่ได้ฝึกให้สำเร็จ แต่ต้องหยั่งรู้ด้วยตัวเอง
“มานั่งตรงนี้ทำไมอีกล่ะ”