เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 592 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งยุทธภพ ไทเก๊กใช้ได้จริง!
“……ไม่ใช่” เซี่ยเชียนซานมีแววระลึกถึงอดีตในดวงตา
ดูเหมือนเขาจะไม่มีวันลืมค่ำคืนที่ตัวเองเจอฝูงหมาป่าตรงชายแดน
ชายชราผมขาวโพลน คิ้วขาวพลิ้วไหวตามแขนเสื้อ บุกตะลุยเข้าไปในฝูงหมาป่าด้วยหมัดและเท้า ก่อนจะช่วยเขาออกมา เผชิญหน้ากับหมาป่าหลายสิบตัวเพียงลำพังโดยไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย
หลังประจันหน้ากันอยู่หลายนาที ในที่สุดราชันหมาป่าก็พาฝูงถอยกลับเข้าภูเขา
ทิ้งซากหมาป่าไว้ 13 ตัว และชื่อที่สลักอยู่ในใจเขา
——จางเฉวียนอีแห่งบู๊ตึ๊ง!
สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงที่สุดคือชายชราผู้นั้น
เคลื่อนไหวว่องไวราวลมกรด หมัดหนักดั่งสายฟ้า ทุกครั้งที่เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ก็จะมีหมาป่าตัวหนึ่งร้องโหยหวน
แม้จนถึงวันนี้ เซี่ยเชียนซานก็ยังอดสงสัยไม่ได้